Archiwum

Posts Tagged ‘historia rpg’

Literackie inspiracje Gygaxowego D&D

Grudzień 1, 2013 3 komentarze

Wysoka litęratłurła! Pomysł na Advanced Reading in D&D jest taki, żeby zmusić kogoś żeby przeczytał bibliografię z Appendix N do AD&D Dungeon Masters Guide, a potem o tym napisał. Z Appendixu N, to znaczy z tego. No więc właśnie to, od czerwca, co tydzień, robi Tor, a ja dopiero teraz zauważyłem. Większość tekstów to rozmowa duetu Tim Callahan & Mordecai Knode. Wyciągnąłem z tego kilka nowych tytułów do sprawdzenia, więc w sumie było warto to wszystko przeczytać. A wracając do mojego ulubionego sposobu blogowania, czyli wypisywania w punktach luźno związanych ze sobą faktów, dowiedziałem się, że:

– Poul Anderson pisze trochę więcej o tym co dzieje się z Holgerem z „Three Hearts, Three Lions” po zakończeniu powieści [komentarz #9]
– ustawka Law vs Chaos pojawia się u Andersona wcześniej niż u Moorcocka
– jest też fajna analiza tego, jak z tego jak Derleth zinterpretował Lovecrafta można przejść do D&Dowej kosmologii [Derleth]
– często nie wiemy jak bardzo rasistowska i seksistowska jest większość z tej literatury; de Camp i Pratt wypadają wyjątkowo paskudnie
– jest ciekawa próba usprawiedliwienia Barsoomu Burroughsa przed zarzutem rasizmu (ale zauważona zresztą rzecz, czyli Carter jako biały zbawiciel dzikusów, pozostaje i trochę psuje znalezione przez nich pozytywne przesłanie) [oceń sam/a]
– dają też podsumowanie sporej części fandomowych reakcji kiedy wskazuje się na te rzeczy – „yeah, yeah, we know this stuff’s corrupt at a moral level, at its depictions of actual humans, but we’re going to mostly ignore that because, hey, rayguns and underground cities and monsters!”
– Lord Dunsany napisał (między innymi) masę sztuk teatralnych (można je sobie przeczytać w sieci, bo przeszły do domeny publicznej), z których niektóre są totalnie jak opowiadania Clarka Ashtona Smitha
– fajnie że Callahan i Knode zwracają uwagę na to, że z Lovecrafta opowiadania o Krainie Snów lepiej niż reszta Cthulhowych rzeczy pasują do D&D-owych podziemi (Mythical Underworld bla bla)
– co jakiś czas piszą też który moduł powiązać z którą książką – to potencjalnie przydatne dla kogoś kto to prowadzi
– wygląda na to że zaskakująco dużo pozycji jest wariantami sf
– w wielu przypadkach nie umieją powiązania tych tytułów z D&D (tak z grubsza, bo widzą fantasy jako dominujące, a weird / sf jako nieobecne w linii wydawniczej, co ma jakiś tam sens)
– wreszcie ktoś napisał to co należało o pierwszym tomie Amberu! srsly, Amber jest tak zły w porównaniu z np. „Lord of Light”, że aż wstyd polecać ludziom Zelaznego, bo boisz się że przypadkiem sięgną po Amber.
– dalej nie ogarniam Leibera i nie wiem co ludzie w tym widzą (od półtora roku nie udało mi się przebrnąć przez więcej niż 80 stron zebranego Lanhkmar…)
fragment o tym, że Vance jest kimś kto zmieszał inspirowany Poem i Dunsanym weird z pulpą Wellsa i Burroughsa, i w ten sposób stworzył podgatunek dying earth sprawia że jakoś przychylniej o nim myślę

Moja ulubiona część: Lanier. „It’s a book from the Seventies about a guy with a mustache who rides a giant moose and has a bear companion and fights mysterious forces after the apocalypse with his psychic powers.” (i wszystko ma ekologiczne przesłanie).

Oczywiście równie ciekawe jak to co jest w Appendix N jest to czego w nim nie ma – LeGuin, Haggard, Smith, Lindsay, Stoker, Verne… (obserwacja stąd)

Mam też, nie wiem czemu, ochotę poprowadzić coś w Narni. Into The Odd?

Różne linki o chronologii i o innowacji w RPG

Wrzesień 11, 2011 1 komentarz

Jako że Drozdal jest zajęty w pracy a mi nie chce się pisać niczego dłuższego, pomyślałem że warto w ramach akcji „post miesięcznie” wrzucić trochę linków do różnych fajnych sieciowych zasobów o historii hobby.

Pretekst jest taki, że w sierpniu Shannon Appelcline zaczął pisanie nowej kolumny na rpg.net, Designers and Dragons . Odrobina kontekstu jest taka, że w Moongoose Publishing można w preorderze zamawiać książkę Appelcline’a „Designers and Dragons”, składająca się z 60 tekstów opisujących różne firmy które wydawały RPGi między 1974 a dniem dzisiajszym. Jego nowa kolumna ma za zadanie uzupełniać zawarte w książce materiały o krótkie historyjki, anegdoty, zapomniane settingi czy historie czasopism.

Ponieważ „Designers and Dragons” rozszerza starą kolumnę, serię Brief History, przyszło mi do głowy że mogą być osoby zainteresowane kawałkami historii RPG które nie miały z nią styczności. Zawarte są w niej opisy m.in. Paizo, WotC, Chaosium, White Wolf, a także podsumowania trendów i sytuacji rynku w latach 2008, 2009 i 2010. Większość tych tekstów została podobno znacznie rozszerzona (niektóre do ponad 5-krotnie większej objętości) i poprawione w wersji książkowej (a, i dodano do niej jakieś 40 kolejnych). Należy wspomnieć oczywiście, że „Designers and Dragons” traktuje  wyłącznie o USA, Kanadzie i (w mniejszym stopniu) UK – żadnej Japonii, Niemiec, Francji, Danii, Finlandii czy Norwegii (co do tej ostatniej, to bardzo fajna antologia Norwegian Style ma ładny i krótki opis historii RPG w Norwegii jako wstęp).

A skoro już zacząłem pisać o takich rzeczach, to może warto zrobić mały repost. John Kim, How RPG Designers Develop. Niekoniecznie tylko random trivia (bo z wiki bywa różnie, a Pen & Paper Index gdzieś zniknął, o ile dobrze widzę), jest tutaj lista kilku różnych autorów gier z chronologią co większych zaprojektowanych przez nich RPGów.

John Kim, RPG Design Innovations, Part 1 (o zasadach) i Part 2 (o sposobach prowadzenia i grania). Lista różnych rozwiązań mechanicznych z adnotacją gdzie która się pojawiła.

W tym samym duchu, John Harper, (Indie RPG) Design Innovations, o grach z the Forge i okolic.  Tak, #omujborze, RPGi się rozwijają. Koniec repostu.

Do tych trzech pozycji, warto dorzucić nieco nowszą, kolektywną próbę pokazywania czyja gra jest dłuższa i pierwsza, z paroma wyszperanymi ciekawostkami (jak granie jednoosobowo w RPG w Tunnels & Trolls, 1975) – pierwszy post podsumowuje ustalenia losowych osób z internetu, uzasadnienia w dyskusji niżej.

Przy okazji, kolejny tekst Johna Kima, gdzie autor patrzy na historię RPGów jako historię różnych trendów w grach (a nie jako historię rozwijanych technik). Tekst jest z 2004 i to naturalnie czyni go średnio aktualnym, ale punkt widzenia jest ciekawy i może warto byłoby zobaczyć co dałoby się z niego wyciągnąć obecnie.

Wreszcie, żeby jakoś domknąć tego posta, stara rpg.netowa seria Chrisa Perrina Small Press, Big Game, gdzie można znaleźć krótkie charakterystyki gier siedmiu różnych autorów (Luke Crane, Josh Roby, Vincent Baker, Seth Ben Ezra, Nathan Paoletta, Paul Czege, Adam Weber) gier niezależnych. Omówienie niekoniecznie jest aktualne (sporo z nich wydało grę czy parę od czasu napisania tych tekstów), i pewnie każdy zainteresowany mógłby od ręki podać piętnaście nazwisk ludzi o których warto by było coś podobnego napisać, ale mimo tego może być interesujące dla kogoś kto nie miał styczności z tymi nazwiskami, a chciałby się dowiedzieć co ci ludzie w ogóle zrobili.

Na pewno są stosy podobnych albo lepszych zasobów w sieci; jeśli znasz jakieś które skandalicznie pominąłem, to komentarze są (jak zwykle) otwarte. Uwagi mile widziane.